دکتر علی جودکی:

🔸از حدود سیصد هزار سال پیش، انسان‌ هوشمند در جریان زندگی و در بسترهای مکانی گوناگون، شبکه‌های ارتباطی خود را به تدریج شکل دادند. زمان و مکان، دو عامل بنیادین در تعیین الگوهای ارتباطی انسان بوده‌اند.

🔸در این مسیر، ارتباطات عمدتاً به صورت رودررو و متکی بر گفت‌وگو، زبان بدن و تعاملات فیزیکی مانند دست دادن استوار بوده نه بر مبنای نوشتار یا فناوری‌های ارتباطی از راه دور.

🔸با ظهور فناوری، جغرافیای ارتباطات انسانی دچار تحول بنیادین شد. این امر فواصل مکانی را کمرنگ‌تر ساخت، اما این تغییر فناورانه، همخوانی کاملی با قابلیت‌های ذاتی و تجربیات تاریخی انسان در تعاملات حضوری ندارد.

🔸در فضای مجازی که حس مکان تا حدودی از بین می‌رود، انتقال ظرایف احساسی از طریق پیام‌های متنی با چالش مواجه می‌شود. چرا که فقدان نشانه‌های بصری و غیرکلامی مانند چهره و زبان بدن، درک متقابل را محدود می‌کند.

🔸از این دیدگاه، افرادی که پیش‌تر در یک فضای جغرافیایی مشترک تجربه‌ی تعامل داشته‌اند، به دلیل آشنایی با زمینه‌های فرهنگی و غیرکلامی یکدیگر، در ارتباطات مجازی کمتر دچار سوءتفاهم می‌شوند.

🔹توصیه می‌شود که در هر محیط ارتباطی، چه در فضای واقعی و چه در فضای مجازی، نیتی مبتنی بر خیرخواهی و دوستی حاکم باشد تا اثرات منفی ناشی از فقدان نشانه‌های غیرکلامی به حداقل برسد.

این مطلب در کانال تلگرامی جغرفیدانان ایران نیز منتشر شده است.